Ερειπωμένο εργοστάσιο σαπουνιών στη Χαλκίδα

Δημοσιεύθηκε 15 Ιουνίου, 2021

Το ερειπωμένο εργοστάσιο σαπουνιών στη Χαλκίδα!Σύμφωνα με πληροφορίες από Πολίτης της Χαλκίδας το εργοστάσιο ήταν δημιούργημα του επιχειρηματία Γεωργιάδη που ξεκίνησε από υπάλληλος και έγινε ο πλουσιότερος στην πόλη.


Ακριβώς δίπλα από τον σταθμό ΚΤΕΛ της Χαλκίδας, επί της οδού Αρεθούσης, βρίσκεται το κτήριο Γεωργιάδη, το οποίο στέγαζε από το 1921 το γνωστό εργοστάσιο «Α.Ε»….
Το εργαστάσιο λειτουργούσε ως Πυρηνελειουργείο
και Σαπωνοποιείο.
Ιδρυτής της εταιρείας ήταν ο Κυμαίος Β. Γεωργιάδης.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ


«Οι ιστορίες λένε ότι ο Κιαπέκος έφερε τον Βασίλειο Γεωργιάδη από την Κύμη δεμένο μέσα σ’ ένα τσουβάλι,για να μη δει το δρόμο και γυρίσει πίσω».
Τα πρώτα χρόνια τον είχε λογιστή στην Εταιρεία «Κιαπέκος-Καράκωστας-Λινάρδος», αλλά γρήγορα ο δαιμόνιος εκείνος άνθρωπος με το επιχειρηματικό μυαλό, μπόρεσε να ξεκινήσει τη δική του δουλειά και πέτυχε να γίνει ο πλουσιότερος Χαλκιδέος….Το συγκρότημα Γεωργιάδη, κτίστηκε στις αρχές του 20 αιώνα, σε οικόπεδο, 16 στρεμμάτων. Eίχε συνολική επιφάνεια 4600 τ. μέτρων. Παρήγαγε πυρηνέλαιο και σαπούνι και δευτερευόντως πάγο. Ξυλεία, αποθήκες, αμπέλια, κτήματα, σπίτια, το ξενοδοχείο «Παλίρροια» ακόμα και τη δική του τράπεζα απέκτησε ο Γεωργιάδης που στάθηκε το μεγαλύτερο όνομα στον εμπορικό κόσμο της εποχής.

Το εργοστάσιο λειτουργούσε ως Πυρηνελειουργείο και Σαπωνοποιείο. Επεξεργαζόταν ετησίως 10.000 τόνους λιοκούκι, από το οποίο έφτιαχνε το πυρηνέλαιο, που ήταν η πρώτη ύλη για την παρασκευή 30.000 οκάδων πράσινου σαπουνιού,με την ονομασία «ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ».
Η πρώτη ύλη των σαπωνοποιείων ήταν το "λιοκούκι", δηλ. τα υπολείμματα από την έκθλιψη της ελιάς, όπως το ξύλο από το κουκούτσι της ελιάς, η φλούδα της ελιάς, μετά την παραγωγή λαδιού στα λιοτρίβεια.
Από τα ελαιοτριβεία της Εύβοιας, αλλά και από τη Χίο, τη Μυτιλήνη, ακόμα και από τα παράλια της Μικράς Ασίας το μετέφεραν στο εργοστάσιο.
Από αυτή τη μάζα παραγόταν το πυρηνέλαιο, ένα “δεύτερης “ ποιότητας λάδι, από το οποίο έφτιαχναν το πράσινο σαπούνι.


Από 10.000 τόνους λιοκούκι παρήγαγαν 1.000 τόνους πυρηνέλαιο, με το οποίο παρασκεύαζαν σαπούνι πράσινο σε πλάκες σχήματος παραλληλεπίπεδου ή όπως το έλεγαν σε δυάρια, τριάρια και τεσσάρια, δηλ.1/2, 1/3, 1/4 της οκάς* (1 οκά= 1.280 γρ.).
Το σαπούνι με σήμα τη "Μέλισσα", ήταν πρώτης ποιότητας και χρησιμοποιούνταν για το πλύσιμο των ρούχων και για την καθαριότητα του σώματος. Η ετήσια παραγωγή ξεπερνούσε τις 300.000 οκάδες, δηλ. 384.000 τόνους


Οι δουλειές πήγαιναν πολύ καλά και σε λίγο καιρό το εργοστάσιο Κιαπέκου - Καράκωστα έκανε και εξαγωγές σαπουνιών στην Αίγυπτο, Αμερική και αλλού…


Στη δεκαετία του 1920, τα σαπούνια πουλιούνταν 50 ως 80 λεπτά (της δραχμής) η οκά.
Την περίοδο της παραγωγής το εργοστάσιο απασχολούσε 100 εργατοτεχνίτες.Το ημερομίσθιο μιας γυναίκας που δούλευε στο καλούπωμα ήταν 9 δραχμές.


Το εργοστάσιο είχε ξυλουργείο, όπου εκεί έφτιαχναν τα ξύλινα κιβώτια για τη συσκευασία του σαπουνιού.
Το εργοστάσιο λειτούργησε μέχρι τη δεκαετία του 1970.


Ένα από τα είδη σαπουνιού, το λεγόμενο «σάνταλο», το χρησιμοποιούσαν πάνω στις χορδές του βιολιού για να γλιστράει το δοξάρι…


Εκτός από το πυρηνέλαιο και το σαπούνι, στο εργοστάσιο αυτό παραγόταν και η «πυρήνα» (τα υπολείμματα από την παραγωγή του πυρηνέλαιου), την οποία χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι της Χαλκίδας ως καύσιμη ύλη στα μαγγάλια για να ζεσταίνονται.
Η λειτουργία του εργοστασίου σταμάτησε το 1962 και περιήλθε στην ιδιοκτησία της Εθνικής Τράπεζας. Το 1937 το ημερομίσθιο για έναν άντρα που εργαζόταν στου Γεωργιάδη ήταν 36 δραχμές, ενώ για μια γυναίκα 18 ως 20 δραχμές. Οι γυναίκες έκαναν τις ελαφριές δουλειές, όπως να βάζουν τα σαπούνια στα κασόνια, ενώ οι άντρες φρόντιζαν το ξεφόρτωμα της πυρήνας και γενικά τις μεταφορές.


Όταν πέθανε ο ιδρυτής, την επιχείρηση ανέλαβαν οι απόγονοι του…


Μετά τον πόλεμο του ’40, η κυβέρνηση είχε προγραμματίσει να δώσει δάνεια στους επιχειρηματίες για να τους βοηθήσει να οργανωθούν, έτσι ώστε η οικονομική ζωή της χώρας να ξαναβρεί το ρυθμό της. Οι απόγονοι του Γεωργιάδη αποφάσισαν να μην ζητήσουν δάνειο με το σχέδιο Μάρσαλ. Θεώρησαν ότι θα μπορούσαν να διεκδικήσουν τα χαμένα τους χρήματα από το Κράτος. Η ενέργεια αυτή αποδείχτηκε λανθασμένη, με αποτέλεσμα να πτωχεύσουν…


Το 1962 το πήρε η Εθνική Τράπεζα, οπότε και σταμάτησε η λειτουργία του. Το 1993, μετά από πυρκαγιά, το κτήριο έχασε τις στέγες του και παραμένουν μόνο οι υπέροχοι, πετρόκτιστοι τοίχοι του…
Σήμερα, μάρτυρας μιας άλλης εποχής, ανήκει στη Νομαρχία της Εύβοιας και έχει αφεθεί αναξιοποίητο, στο πέρασμα του χρόνου!

Copyright © 2021
linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram